Günaydınım ol Veda Busesi - 2 - Günaydınım Ol

Veda Busesi – 2

Başlangıçtaki Yok Oluş…

Göremiyordu kızı sürekli onu düşünüyor sürekli onu görmek için uzaktan da olsa geçtiği sokakta bekliyordu.Her şey çok hızlıydı onun hayatında bir süre sonra başarılar başarıları kovaladıkça kızı silip atmıştı hayatından,kalbinden,aklından…Ailevi durumları yetersiz olduğundan çok istediği askeriye sınavlarına girememişti yine bir hüzün kaplamıştı içerisini ama bilemezdi ilerde onu bekleyen mutlu günlerin getireceği başarıları. Çok sevdiği arkadaşları birer birer farklı bölümlerde meslek sahibi olabilmek için yerleşmişti zorda olsa maddi durumları iyiydi arkadaşlarının.Yine boynunu büktü ne yapacağını bilemedi.Ailesi bu üzgünlüğe dayanamaz olmuşlardı ellerinden gelen bir şey de yoktu oysaki.

Bir süre sonra durumları düzeldi ve istekleri için harcayabilecek azda olsa paraları vardı artık.Lise son sınıftı genç bir delikanlı olmuştu artık.Başarılarla dolu bir eğitim hayatı onu yüksek yerlere getireceğini biliyordu.Ailesi ile üniversite sınavlarına katıldı.Ailesi çok istiyordu tıp fakültesi okumasını delikanlının.Bir süre sonra sonuçlar açıklandı artık üniversite kazanmış ve başarısına bir başarı daha eklemişti.Tıp fakültesini kazanmıştı mutluluktan havalara uçabilirdi artık.Bunu kutlamaları gerekliydi,kutlamak için bindikleri arabaları ile önce eve sonra en yakın eğlenme yerine gitmişlerdi.Gecenin ilerleyen saatlerine rağmen çok eğlenmişler ve vaktin nasıl geçtiğini anlayamamışlardı.

Delikanlının en güzel gecesinin nasıl bir hüzün sağlayacağını bilemezdi elbette.Eve gitmek için yola koyuldular. Alkolün verdiği sapkınlık ile ilerliyorlardı.Habersizlerdi gelecek felaketten tahmin edemiyorlardı belkide en büyük kötülükle doldurmuşlardı içlerini tüm gece.Fark etmeden geçtikleri kırmızı ışık felaketleri olmuştu.Nasıl fark edebilirdi ki çok sarhoştu.Kaza yerine gelen ambulanslar ile hastaneye kaldırıldı tek tek cesetleri.Delikanlı yaşıyordu durumu kritik olmasına rağmen sımsıkı tutunuyordu hayata.Daha kurtaracağı canlar vardı okulunu bitirdikten sonra.

 

Tutunmalıydı tutunmak zorundaydı ölemezdi o.Bir kaç ay sonra açtı gözlerini tekrar dünyaya kimse yoktu başucunda neredeydiler ? Acaba kapıda mı bekliyorlardı derken doktor girdi içeriye “merhaba delikanlı hoş geldin aramıza” delikanlı şaşırmıştı neredeydi ailesi nasıl gelmişti hastaneye bunları düşünüyordu ve ağzından zorla bir kaç kelime çıktı ” ailem nerede” doktor dondu kaldı kelimeler boğazında düğümlendi gözyaşları ara ara akıyordu.”hatırlamıyor musun ?” dedi doktor.Nasıl hatırlayabilirdi ki zaten kendisi de alkol un verdiği sarhoşluğu yaşıyordu o anlarda.”neyi hatırlamıyorum nasıl geldim buraya”dedi.



Doktor hemşirelere seslendi ve ufak bir sakinleştirici vermelerini söyledi;

“Ailenle kaza yaptınız.Seni buraya getirdiklerinde yarı ölü gibiydin çok şükür aramızdasın”dedi doktor çocuk çırpınıyordu yatakta gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı düşündüğü doğru olamazdı bunu kabullenemedi önce sordu”ailem öldü mü ?” dedi boğuk ağlamaklı bir ses tonu ile doktor kafasını salladığında delikanlı baygınlık geçirmişti.Zaman ilerledikçe acısına acı katıyordu delikanlı,toparlayamamıştı kendisini eve kilitlemiş kimseyle görüşmüyordu.Delikanlı kötü alışkanlıklara bulaşmak üzereydi.Artık mutluluğu göz yaşındaki acı yerini gülen yüz alsın istediği için sigara ve alkole başladı.

Yaptığı büyük bir hataydı biliyordu ama zaten istediği bu değil miydi ? Artık evi kokular sarmış,her tarafı pislik götürüyor halılar sigara külleri ve izmarit yanıkları ile desenler çizilmişti adeta,bira şişeleri lobut gibi duruyordu.Baygın olduğu sızdığı bir anda anne ve babasını gördü,acıyarak bakıyordu anne babası delikanlıya kalk ve toparlan sesleri yankılanıyordu evin her köşesinde.Ayağa kalktı koşmaya başladı ailesine doğru koşuyor ama yetişemiyordu,sanki yerinde sayıyordu ve en son uyan ve toparlan sesleri kulaklarında çınlıyordu.Şoku atlatamadı ağladı saatlerce ne yapıyorum diye,koştu banyoya etlerini koparırcasına yıkadı dilini parçalarcasına temizledi ve tövbe etti “Allah’ım affet düştüğüm durumun günahlarını” dedi ve başladı ağlamaya.Hem ağlıyor hem üzerini giyiyordu,nereye gidecekti takım elbise ile ne yapabilirdi ki ? Kimse ile irtibatı kalmamıştı sonuçta.Eline aldı birkaç kağıt parçası çıktı evden takım elbisesinde verdiği öz güven ile kendinden emin şekilde ilerledi yolunda,Nereye gidiyordu ? O kağıtlar ne olabilirdi ki ?

 

 

                                                                                                                                                Devam Edecek… 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir